Ruimte voor Rust, 40 dagen tijd en mijn smartphone

Rust heeft een positieve klank, toch? … lekker rustig…. lekker uitrusten… vakantiegevoel?

Toch vind ik rust, ruimte voor rust, heel ingewikkeld.

Net als iedereen heb ik rust hard nodig, temeer omdat ik aan het herstellen ben van een autistische burn-out. Maar mijn veeleisende hoofd gunt mezelf vaak weinig rust. Als ik ’s ochtends langer blijf liggen dan mijn kinderen roept mijn hoofd dat ik lui ben. Als ik overdag op de bank zit, hoor ik in mijn hoofd dat het nu mijn eigen schuld is dat ik somber ben, want ik doe niet genoeg mijn best om iets van mijn dag te maken. Als ik activiteiten afzeg omdat ik rust nodig heb, word ik verdrietig omdat ik me alleen voel. Rust nemen leert me voelen hoeveel houvast ik nodig heb om mijn dag door te komen. Hoe stuurloos ik me vaak voel. Hoe moeilijk ik het vind om mezelf te accepteren als ik rust.

Toch leer ik stapje voor stapje ruimte te maken voor rust. Ik leer te herkennen hoe ik eigenlijk tot rust kom. Wat ik nodig heb om te ontprikkelen. Ik leer ik alternatieve rustige activiteiten waar ik van oplaad. En soms begin ik zelfs te genieten van rust.

Een extra uitdaging voor mij is de situatie in wereld. Slecht nieuws over oorlogen en dreiging maken me onrustig. En juist als ik rust nodig heb, als ik overprikkeld op de bank zit, me te moe voel voor iets anders, juist dan heb ik de neiging om mijn telefoon te pakken en te gaan doomscrollen op nos.nl.

Herkenbaar?

Terwijl ik rust nodig heb, voed ik mezelf met nog meer prikkels.

Terwijl ik dit schrijf is het ramadan en 40 dagen-tijd. Een mooie tijd voor extra oefening met rust. Een tijd waarin moslims en christenen vasten. Moslims zijn daarin overigens over het algemeen consciëntieuze als christenen. Ik, als christen, vast dit jaar in ieder geval niet van eten. Ik heb mezelf een andere uitdaging gesteld. Ik oefen deze 40 dagen voor Pasen met nieuw smart phone gedrag. Elke keer als ik thuiskom, hou ik mijn telefoon niet bij me maar stop ik hem in onze ‘oplaad’broek. Een oude kapotte spijkerbroek van mijn zoon die bij ons in de woonkamer hangt en waar onze kinderen hun telefoon ’s nachts in opladen.

En elke keer als ik de neiging heb om mijn telefoon te pakken uit verveling of ongemak probeer ik te oefenen met juist niet naar mijn telefoon grijpen. Elke keer als ik de neiging voel mijn telefoon te pakken, oefen ik met in het nu zijn. Mijn lichaam te voelen, mijn ademhaling, mijn voeten op de vloer. Ik oefen met er gewoon zijn met alles wat ik nu voel, ook als het pijn doet…. en ik oefen met vertrouwen dat God juist in het hier en nu te vinden is, in ruimte voor rust. Oefen je met me mee? 

Ook als je niet gelovig ben kan je misschien oefenen met vertrouwen dat Liefde/Het Goede/Vrede…..niet in de toekomst of in het verleden te vinden is en ook niet op een plek waar je zou willen zijn, maar precies hier waar je nu bent.

Geloof me, dit ‘smart-phone-hier-en-nu- experiment’ lukt me op veel dagen afgelopen week niet goed. Ik vind het echt een hele moeilijke, maar ook een hele waardevolle oefening. Doe je mee; ik kan wel wat medestanders gebruiken?

Op 28 maart tot 4 april is het NVA Austismeweek met het thema Ruimte voor Rust   

 

 

Sociale gerechtigheid heel dichtbij

In februari 2026 gaat de nieuwsbrief van iQ coaches over sociale gerechtigheid. Voor de nieuwsbrief schreef ik het volgende column.

Op 20 februari is de Werelddag voor sociale rechtvaardigheid. Daar hebben wij autisten wel iets mee. Veel van ons hebben een sterk rechtsvaardigheidsgevoel en zijn heel gevoelig voor onrecht.

In de tijd dat ik in Madagaskar woonde, vond ik het bijvoorbeeld moeilijk om met mijn kinderen naar het zwembad te rijden. In onze SUV moesten ik via een onverharde weggetje van Afrikaanse rode aarde, kronkelend tussen kleine huisjes en hutten doorrijden. Op het weggetje liepen, stonden of zaten mensen. Ze verkochten rijst en sperziebonen. Soms had ik het gevoel dat ik aan beide kanten mensen raakte. Stapvoets hobbelde ik, hoog boven ze uit over het weggetje.

Aangekomen bij het zwembad, met vrolijk geverfde muren met disneyfiguren, luie ligstoelen en palmbomen, leek je een andere wereld binnen te stappen. De koele lichtblauwe kleuren van het zwembad gaven deze plek een compleet ander kleurenpallet als de wereld buiten de muren van het zwembad.

Twee werelden zo dichtbij elkaar en tegelijkertijd zo ver van elkaar af. Onverenigbaar? Onrechtvaardig!

Ik droom van een wereld waarin de Malegasi kinderen, die woonden naast dat onverharde weggetje, samen met mijn kinderen in het zwembad spelen.

In Madagaskar zijn de verschillen pijnlijk duidelijk. Maar sociale onrechtvaardigheid is overal heel dichtbij.

 Ik denk aan de autistische wereld achter mijn sociale ‘masker’. Een wereld van overprikkeling, onzekerheid, vermoeidheid en angst maar tegelijkertijd ook een wereld van anders denken, fijngevoeligheid, creativiteit en nog veel meer. Een wereld die veel mensen niet zien maar voor mij altijd heel dichtbij is.

Werelddag van de sociale rechtvaardigheid moedigt mij aan om niet alleen bezig te zijn met rechtvaardigheid in de grote wereld buiten, maar ook elke dag op te staan met de overtuiging dat mijn autistische wereld, evenveel bestaansrecht heeft. Dat er alle ruimte is om autistisch te zijn.

Ook dat is sociale rechtvaardigheid. Ik droom van een wereld waar geen maskers nodig zijn, waar anders zijn gewoon is.

Meer blogs van iQ coaches zijn te vinden op: https://www.iqcoaches.nl/inspiratie/blogs

Wat ik allemaal leerde bij een cursus gebarentaal

In de kerk waar ik onderdeel van ben, zijn ook doven en slechthorenden lid. Dit is elke zondag heel zichtbaar in de dienst. De gesproken en gezongen Nederlandse taal wordt namelijk door een tolk vertaalt naar gebarentaal (en soms andersom). Ik ben daar altijd al blij mee. De liederen die gezongen worden komen daardoor namelijk niet alleen via mijn oren in mijn hart terecht maar ook via mijn ogen. Dat raakt mij elke keer weer.

In de laatste maanden van 2025 volgde ik een cursus gebarentaal. De cursus werd gegeven door twee dove/slechthorende docenten. Ik vond het mooi en verrijkend en maar ook moeilijk. Bij gebarentaal moet je durven expressief te zijn en durven improviseren. Oei dat vind ik lastig…. Ik ben verlegen in gebarentaal.

Gedurende de lessen ontdekte ik steeds meer over de rijkdom van gebarentaal. Het is een taal met heel veel schoonheid, want hoe mooi is het als je ‘diepe’ woorden als ‘overwinnen’, ‘vervullen’, ‘verlangen’, troosten of ‘thuis’ niet alleen kan uitspreken maar ook kan verbeelden. Je ziet de troost voor je. Bij het woord ‘beloven’ bijvoorbeeld beweeg je twee vingers van je mond af. Je beeldt uit dat je het zweert. Het geeft kracht aan het woord beloven.

Thuis ging ik oefenen door mee te gebaren bij liederen. Vooral christelijke liederen maar ook sinterklaas liederen van het sinterklaasjournaal.

Het verrijkt mij en ook mijn geloof. Als ik de naam ‘Jezus’ mee gebaar wijs ik naar de wonden in Jezus’ handen. Ik zie en gebaar dat Jezus weet wat pijn is (en ik leer vertrouwen dat Hij ook mijn pijn ziet en begrijpt). En ik zie en hoor ik in de kerk dat God mij zweert dat Hij zal doen wat Hij belooft (en ik leer het weer een beetje meer te vertrouwen ook als ik het nog niet zie of voel).

In één van de gebarentaal lessen leerde ik dat het niet correct is om de tolk een doventolk te noemen. Het is namelijk niet alleen een tolk voor de doven. De tolk is er evengoed voor de horenden. Het is de tolk die de brug slaat tussen de horenden en de rijke taal en cultuur van de doven en slechthorenden. Het is goed om een tolk te zien als brug. Het laat zien dat doven en slechthorenden geen mensen zijn die iets missen maar iets te bieden hebben.

Indirect leert dit me ook iets over mezelf. Door mijn autisme voel ik me vaak ‘anders’, ongetwijfeld net als veel dove en slechthorende mensen. Ik worstel met ‘anders’ zijn.  Maar juist de wereld van de ‘doven en slechthorenden’, waarvan ik de rijkdom proef….  Die wereld moedigt me aan om ook oog te hebben voor de rijkdom van mijn eigen wereld en de wereld van zoveel ‘anderen’. 

Anders zijn is mooi. Het is geen probleem, maar een verrijking.

En die rijkdom hoop ik in 2026 ook schrijvend verder te verkennen.

Taalcafe in december

Dat het Taalcafe in onze wijk een bijzondere plek is, weet ik al twee jaar. Ik geniet van deze plek waar ik met wijk en stadsgenoten oefen met Nederlands.  Het is een plek waar niet alleen taal centraal staat maar ook ontmoeting en bemoediging.

Verschillende culturen worden er gevierd.  Ik kom er altijd met een glimlach vandaan.

Afgelopen woensdag merkte ik het opnieuw. Het ging over het thema december. We maakten een woordslang met woorden als lichtjes – sinterklaas – sneeuw – winter – regen -…. enz. En zinnen met drie zinsdelen zoals ‘Piet gooit pepernoten’. We praatten door over het bakken van oliebollen en wie er kerst, sinterklaas en oud en nieuw viert, maar we hadden het ook over wie het lastig vindt dat december een donkere maand is.

Vaak ben ik als christen, als gelovige, in de minderheid in groepen maar in deze groep is (bijna) iedereen gelovig. Ik vond dat mooi en ontroerend om te merken, toen we samen doorpraatten over kerst. Van de 20 mensen waren er vier of vijf  mensen christen, de rest was moslim. De moslims stelden vragen aan de christenen over kerst. Mooie vragen over Wat vier je bij kerst? wat is een kribbe? hoe vier je kerst? wat eet je bij kerst?  wanneer ga je naar de kerk? waarom vieren sommige christenen kerst in januari? wat is het verschil tussen protestant en katholiek? gebruiken christenen ‘engel’ ook als naam?

We luisterden samen naar een kerstliedje over engelen die Gloria zongen voor een klein en teer kindje.

Eeuwenlang geleden
In een donker dal
Zochten herders naar een kindje
In een arme stal
Nog maar pas geboren
Al zo lang verwacht
En er zongen engelenkoren
Door de nacht

 

Het is een voorrecht om onderdeel te zijn van Taalcafe en te zien hoe mensen rijker worden door het leven samen te delen.

Eeuwenlang geleden
Was ik er niet bij
Maar het wonder is gebleven
Ook voor jou en mij

 

Samen verdwalen

Toen ik kind was gingen wij een paar zomers achter elkaar op vakantie naar de Oldemeijer. Een familiecamping bij Harderberg. Ik heb talloze fijne herinneringen aan deze vakanties: zwemmen op de recreatieplas achter de camping, samen zingen in de kantine, vossenjacht op de camping, elke avond poppenkast, talloze ijsjes…  en gezellig samen met mijn zus douchen op één douchemuntje, heel snel, bang dat er nog shampoo in ons haar zat als de douche stopte.

Maar de mooiste herinnering is samen verdwalen met mijn vader. Ik was 8 of 9 jaar. Op een avond ging ik met mijn vader een wandeling maken. In ons gezin met 4 kinderen (en één onderweg) gebeurde er veel en was het soms best druk. Het gebeurde niet vaak dat ik met mijn vader alleen op stap was. Ik genoot alleen al van het gevoel van mogen opblijven. We wandelden het bos in achter de camping. We probeerden zachtjes te doen en herten te zien. 

Als ik mijn ogen dichtdoe kan ik nog het plaatje maken van het bos in het avondlicht waar we samen van genoten.

We wandelden langer dan gepland en op een gegeven moment waren we verdwaald. Ik weet nog dat we samen op een bankje zaten en dat mijn vader zei dat hij niet wist hoe lang het terug lopen was.  Ik weet helemaal niet meer hoe lang het daarna duurde voordat we weer bij de stacaravan waren, ik weet ook niet meer of ik gemopperd heb dat ik geen zin meer had in wandelen. In mijn herinnering is het vooral een mooi moment geworden samen met mijn vader.

Het is niet erg om te verdwalen als je samen met je vader bent. Het is juist speciaal om het samen te beleven. Misschien heb ik wel gemopperd dat het te lang duurde en heeft mijn vader me wel naar huis gepraat met een fantastisch verhaal over de uitvinding van de fiets waarbij ze eerst vierkante wielen uitprobeerden of misschien hebben we samen gezongen?

Het was nog licht toen we thuiskwamen.

Het zou best kunnen dat mijn vader het zich niet eens meer herinnert. Maar ik koester deze herinnering. Het leert me hoe belangrijk het is om kinderen een op een aandacht te geven. Juist rustige kinderen als ik die de neiging hebben om niet op te vallen. Een ‘gewone’ avond kan zomaar een kostbare herinnering worden.  

Maar het verhaal raakt nog iets diepers in mij. In de herinnering zit ook de veiligheid die ik voelde samen met mijn vader. Het is niet erg te verdwalen, als het samen met je vader is. Hij regelt toch wel dat we thuiskomen.

Misschien dat ik dat nu aan het leren ben in mijn (volwassen) leven. Het is niet erg om te verdwalen in het leven, want ik doe het samen met mijn Vader.

‘Als je de hele tijd dichtbij me blijft'

Dit weekend was ik twee dagen zeilen op de Grevelingen met mijn broer, schoonzus en zus. Het weekend heeft mij goed gedaan. Niet alleen omdat het gewoon heerlijk was om met hen samen te zijn en samen te genieten van de elementen. Maar ook omdat ik bij hen gewoon bang mocht zijn.

Ik ben wel vaker bang. In de skilift bijvoorbeeld. Altijd heb ik dan ook een stem in mijn hoofd die zegt ‘kom op, doe niet zo moeilijk, niet zo stressen, stel je niet zo aan’. Door die onaardige stem druk ik de angst vaak weg en word ik heel gespannen.

Vroeger, als kind was ik ook vaak bang, waarschijnlijk omdat door mijn autisme de wereld me overweldigde. ‘Je hoeft niet bang te zijn’ zongen mijn ouders voor mij. Maar ik was wel bang! Ik ging mijn angst wegduwen en beredeneerde dat het niet nodig was om bang te zijn…tot ik het niet meer voelde, maar het er nog wel was.

Dit weekend ging het anders! Van tevoren was ik heel gestresst. Ik had me daarom voorgenomen om eerlijk te zijn over wat ik voelde. Gevoelens niet weg te duwen.

Aangemoedigd door een goed gesprek in de auto met mijn broer, waar ik alvast een paar van mijn angsten op tafel had gelegd, zei ik het in de zeilboot steeds als ik het eng vond: ‘Ik ben bang voor scheef gaan, omslaan, ik ben bang voor andere boten, bang om het fout te doen als ik zelf zeil…. ik ga gillen hoor…..’

De eerste dag voel ik me overweldigd door alles wat ik niet overzie buiten en in de boot. We varen eerst alleen op de fok. We hijsen pas het groot zeil, als ik eraan toe ben. En ik voel dat het eigenlijk veel stabieler en fijner voelt als je beide zeilen gebruikt. Langzaam ga ik steeds meer genieten en komt er meer ruimte in mijn hoofd om alles in me op te nemen.

Ik geniet van de elementen, ook van de regen en de kou die door mijn zeilbroek, motorjas, muts en kol goed buiten blijven.

De tweede dag is het rustiger, zonniger weer. Ik ontspan steeds meer. ‘Wil jij de boot wegvaren?’ vraagt mijn broer op de tweede dag na een mooie wandeling en lunch op Stampersplaat. ‘Nee, dat durf ik niet’ is mijn voorspelbare reactie.

‘Weet je het zeker?’ Voor een klein raampje bij mijn voeten zit mijn schoonzus. Ze wordt net wakker na haar middagslaapje.

‘Ja, die boot is veel te groot? Ik weet niet hoe de motor werkt?’

‘Wat heb je nodig om het wel te durven?’

‘Een hele goede vraag van haar. Wat heb ik eigenlijk nodig?’

‘Als je de hele tijd dichtbij me blijft’

‘Prima, gaan we doen’

Ze komt uit de kajuit naar buiten en samen maken we een plan hoe we het gaan aanpakken, we knippen het wegvaren op in stukjes. Ze leert me hoe de motor werkt, laat me voelen hoeveel kracht de motor heeft. Dat ik hem al heel zachtjes aan kan zetten voordat we de boot los maken.

En met haar naast me vaar ik de boot het meer op. Het lukt gewoon!

Daarna volgt er alsnog wat chaos en stress als ik bij het zeilen hijsen bang ben voor een andere zeilboot dichtbij. Maar dat gaat voorbij en samen met mijn broer evalueren we het proces. Super leerzaam.

En na een tijdje zit ik lekker te genieten aan de helmstok.

In de auto terug concludeer ik verbaasd: Ik heb het weekend heel vaak gezegd: ‘ik vind het eng’. En geen één keer heb ik gevoeld dat het stom was, dat ik me aanstelde, dat het er niet mocht zijn. Ik voel me dankbaar voor de goede leerervaring. Voor de goede vraag ‘wat heb je nodig om het wel te durven’. Dankbaar voor de ruimte die ik kreeg om bang te zijn en dankbaar voor de ervaring dat als ik de angst de ruimte geef, er daarnaast ook ruimte ontstaat om te genieten.

Dank je wel ‘dat je de hele tijd dichtbij me blijft’

half september 2025 schreef ik dit verhaal ter ere van mijn schoonzus, vandaag is het verschenen in de november nieuwsbrief van iQ Coaches, de organisatie waar mijn coach aan verbonden is.

Afscheid en iets nieuws

 

Wat als ik breek
Wat als ik niet kan zijn wat jij van mij verwacht
Wat als ik niet in het perfecte plaatje pas
Mag ik er dan zijn

Wat als ik faal
Wat als ik niet meer waarmaak waar ik ooit voor stond
Waar ik op hoopte ligt in scherven op de grond
Mag ik er dan zijn

Gister heb ik de deur van Diaconaal ontmoetingscentrum ‘De Aandacht’ achter me dicht gedaan. De sleutel ingeleverd. Het doet pijn, scherpe pijn. Hoop, in scherven op de grond. Afscheid van mooie mensen, een mooie gastvrije plek waar ik een tijdje met veel liefde coördinator van was.

Het is afscheid van meer dan een fijne werkplek. Het is ook een afscheid van een beeld van mezelf , een beeld van wie ik was, wie ik dacht te (moeten) zijn en nog zo vaak graag wil zijn. Het is rouw omdat ik dit werk niet meer kan doen. Rouw omdat ook andere dingen niet (meer) lukken door mijn autisme en mijn gevoeligheid voor depressie. Ruim 40 jaar lang mijn autisme camoufleren, mezelf pushen om ‘gewoon’ te functioneren, heeft me uitgeput. Ik lijd nu onder de negatieve gevolgen die zich hebben opgestapeld in mijn hoofd en in mijn lichaam.

Ik heb goed afscheid kunnen nemen. Zo voelt het. Ik voel de pijn maar ook de dankbaarheid voor de jaren dat ik bij de Aandacht werkte. Dankbaarheid voor mooie mensen, dankbaarheid ook voor de betrokkenheid van vrijwilligers, bezoekers en bestuursleden ook in de afgelopen 2 jaar waarin ik grotendeels thuis zat.

Gister afscheid, vandaag is het tijd voor iets nieuws.

Een (nieuwe) blog over mijn ‘nieuwe’ leven. Een leven waarin ik met veel vallen en opstaan probeer te leven met mezelf, een zoektocht naar een ‘nieuwe’ Rianne, een zoektocht naar een nieuw evenwicht, dat vaak nog ver te zoeken is. Een zoektocht naar een leven met minder prikkels, soms in een ‘kleinere’ wereld. Een wereld waarin ik soms mensen teleurstel omdat ik niet meer kan voldoen aan verwachtingen, niet kom bij een feestje of er niet bij ben op een belangrijk moment.

Het is een ‘nieuwe’ leven waarmee ik worstel, verdrietig over wat er niet lukt. Tegelijkertijd is het ook een leven waarin ik wil kiezen om te waarderen wat er wél is. Er is zoveel wel: grote dingen zoals de liefde van zoveel mensen om me heen. Kleine dingen bijvoorbeeld vandaag: gewoon even het contact met twee lieve overburen toen ik bij hen aanbelde om een cake-blik te lenen.

En mag ik nog mee
Als ik niet snel genoeg
de antwoorden meer weet
Kan ik nog held zijn
als de moed me steeds ontbreekt
Is dat ok

In deze (nieuwe) blog wil ik graag iets van mijn leven delen. Omdat ik hou van schrijven en omdat woorden mij helpen het nieuwe te ontdekken, te begrijpen en te accepteren. Omdat het helpt om het uit te leggen, in de eerste plaats elke keer weer aan mezelf. Woorden zoeken helpt in het proces van oefenen om niet aan mijn eigen (hoge) verwachtingen te hoeven voldoen. Het helpt bij oefenen in ‘held zijn als de moed me steeds ontbreekt’.

Hopelijk helpt het jou ook.

Je mag ook verliezen
Jij hoeft niet altijd maar sterk te zijn
Zo hard gestreden
Gesmeekt en gebeden
Laat het maar los nu
En kom maar bij Mij

Je mag ook verliezen ELINE: 

https://www.youtube.com/watch?v=xeSBXv2kZ3Q