Taalcafe in december

Dat het Taalcafe in onze wijk een bijzondere plek is, weet ik al twee jaar. Ik geniet van deze plek waar ik met wijk en stadsgenoten oefen met Nederlands.  Het is een plek waar niet alleen taal centraal staat maar ook ontmoeting en bemoediging.

Verschillende culturen worden er gevierd.  Ik kom er altijd met een glimlach vandaan.

Afgelopen woensdag merkte ik het opnieuw. Het ging over het thema december. We maakten een woordslang met woorden als lichtjes – sinterklaas – sneeuw – winter – regen -…. enz. En zinnen met drie zinsdelen zoals ‘Piet gooit pepernoten’. We praatten door over het bakken van oliebollen en wie er kerst, sinterklaas en oud en nieuw viert, maar we hadden het ook over wie het lastig vindt dat december een donkere maand is.

Vaak ben ik als christen, als gelovige, in de minderheid in groepen maar in deze groep is (bijna) iedereen gelovig. Ik vond dat mooi en ontroerend om te merken, toen we samen doorpraatten over kerst. Van de 20 mensen waren er vier of vijf  mensen christen, de rest was moslim. De moslims stelden vragen aan de christenen over kerst. Mooie vragen over Wat vier je bij kerst? wat is een kribbe? hoe vier je kerst? wat eet je bij kerst?  wanneer ga je naar de kerk? waarom vieren sommige christenen kerst in januari? wat is het verschil tussen protestant en katholiek? gebruiken christenen ‘engel’ ook als naam?

We luisterden samen naar een kerstliedje over engelen die Gloria zongen voor een klein en teer kindje.

Eeuwenlang geleden
In een donker dal
Zochten herders naar een kindje
In een arme stal
Nog maar pas geboren
Al zo lang verwacht
En er zongen engelenkoren
Door de nacht

 

Het is een voorrecht om onderdeel te zijn van Taalcafe en te zien hoe mensen rijker worden door het leven samen te delen.

Eeuwenlang geleden
Was ik er niet bij
Maar het wonder is gebleven
Ook voor jou en mij

 

Samen verdwalen

Toen ik kind was gingen wij een paar zomers achter elkaar op vakantie naar de Oldemeijer. Een familiecamping bij Harderberg. Ik heb talloze fijne herinneringen aan deze vakanties: zwemmen op de recreatieplas achter de camping, samen zingen in de kantine, vossenjacht op de camping, elke avond poppenkast, talloze ijsjes…  en gezellig samen met mijn zus douchen op één douchemuntje, heel snel, bang dat er nog shampoo in ons haar zat als de douche stopte.

Maar de mooiste herinnering is samen verdwalen met mijn vader. Ik was 8 of 9 jaar. Op een avond ging ik met mijn vader een wandeling maken. In ons gezin met 4 kinderen (en één onderweg) gebeurde er veel en was het soms best druk. Het gebeurde niet vaak dat ik met mijn vader alleen op stap was. Ik genoot alleen al van het gevoel van mogen opblijven. We wandelden het bos in achter de camping. We probeerden zachtjes te doen en herten te zien. 

Als ik mijn ogen dichtdoe kan ik nog het plaatje maken van het bos in het avondlicht waar we samen van genoten.

We wandelden langer dan gepland en op een gegeven moment waren we verdwaald. Ik weet nog dat we samen op een bankje zaten en dat mijn vader zei dat hij niet wist hoe lang het terug lopen was.  Ik weet helemaal niet meer hoe lang het daarna duurde voordat we weer bij de stacaravan waren, ik weet ook niet meer of ik gemopperd heb dat ik geen zin meer had in wandelen. In mijn herinnering is het vooral een mooi moment geworden samen met mijn vader.

Het is niet erg om te verdwalen als je samen met je vader bent. Het is juist speciaal om het samen te beleven. Misschien heb ik wel gemopperd dat het te lang duurde en heeft mijn vader me wel naar huis gepraat met een fantastisch verhaal over de uitvinding van de fiets waarbij ze eerst vierkante wielen uitprobeerden of misschien hebben we samen gezongen?

Het was nog licht toen we thuiskwamen.

Het zou best kunnen dat mijn vader het zich niet eens meer herinnert. Maar ik koester deze herinnering. Het leert me hoe belangrijk het is om kinderen een op een aandacht te geven. Juist rustige kinderen als ik die de neiging hebben om niet op te vallen. Een ‘gewone’ avond kan zomaar een kostbare herinnering worden.  

Maar het verhaal raakt nog iets diepers in mij. In de herinnering zit ook de veiligheid die ik voelde samen met mijn vader. Het is niet erg te verdwalen, als het samen met je vader is. Hij regelt toch wel dat we thuiskomen.

Misschien dat ik dat nu aan het leren ben in mijn (volwassen) leven. Het is niet erg om te verdwalen in het leven, want ik doe het samen met mijn Vader.