Afscheid en iets nieuws

 

Wat als ik breek
Wat als ik niet kan zijn wat jij van mij verwacht
Wat als ik niet in het perfecte plaatje pas
Mag ik er dan zijn

Wat als ik faal
Wat als ik niet meer waarmaak waar ik ooit voor stond
Waar ik op hoopte ligt in scherven op de grond
Mag ik er dan zijn

Gister heb ik de deur van Diaconaal ontmoetingscentrum ‘De Aandacht’ achter me dicht gedaan. De sleutel ingeleverd. Het doet pijn, scherpe pijn. Hoop, in scherven op de grond. Afscheid van mooie mensen, een mooie gastvrije plek waar ik een tijdje met veel liefde coördinator van was.

Het is afscheid van meer dan een fijne werkplek. Het is ook een afscheid van een beeld van mezelf , een beeld van wie ik was, wie ik dacht te (moeten) zijn en nog zo vaak graag wil zijn. Het is rouw omdat ik dit werk niet meer kan doen. Rouw omdat ook andere dingen niet (meer) lukken door mijn autisme en mijn gevoeligheid voor depressie. Ruim 40 jaar lang mijn autisme camoufleren, mezelf pushen om ‘gewoon’ te functioneren, heeft me uitgeput. Ik lijd nu onder de negatieve gevolgen die zich hebben opgestapeld in mijn hoofd en in mijn lichaam.

Ik heb goed afscheid kunnen nemen. Zo voelt het. Ik voel de pijn maar ook de dankbaarheid voor de jaren dat ik bij de Aandacht werkte. Dankbaarheid voor mooie mensen, dankbaarheid ook voor de betrokkenheid van vrijwilligers, bezoekers en bestuursleden ook in de afgelopen 2 jaar waarin ik grotendeels thuis zat.

Gister afscheid, vandaag is het tijd voor iets nieuws.

Een (nieuwe) blog over mijn ‘nieuwe’ leven. Een leven waarin ik met veel vallen en opstaan probeer te leven met mezelf, een zoektocht naar een ‘nieuwe’ Rianne, een zoektocht naar een nieuw evenwicht, dat vaak nog ver te zoeken is. Een zoektocht naar een leven met minder prikkels, soms in een ‘kleinere’ wereld. Een wereld waarin ik soms mensen teleurstel omdat ik niet meer kan voldoen aan verwachtingen, niet kom bij een feestje of er niet bij ben op een belangrijk moment.

Het is een ‘nieuwe’ leven waarmee ik worstel, verdrietig over wat er niet lukt. Tegelijkertijd is het ook een leven waarin ik wil kiezen om te waarderen wat er wél is. Er is zoveel wel: grote dingen zoals de liefde van zoveel mensen om me heen. Kleine dingen bijvoorbeeld vandaag: gewoon even het contact met twee lieve overburen toen ik bij hen aanbelde om een cake-blik te lenen.

En mag ik nog mee
Als ik niet snel genoeg
de antwoorden meer weet
Kan ik nog held zijn
als de moed me steeds ontbreekt
Is dat ok

In deze (nieuwe) blog wil ik graag iets van mijn leven delen. Omdat ik hou van schrijven en omdat woorden mij helpen het nieuwe te ontdekken, te begrijpen en te accepteren. Omdat het helpt om het uit te leggen, in de eerste plaats elke keer weer aan mezelf. Woorden zoeken helpt in het proces van oefenen om niet aan mijn eigen (hoge) verwachtingen te hoeven voldoen. Het helpt bij oefenen in ‘held zijn als de moed me steeds ontbreekt’.

Hopelijk helpt het jou ook.

Je mag ook verliezen
Jij hoeft niet altijd maar sterk te zijn
Zo hard gestreden
Gesmeekt en gebeden
Laat het maar los nu
En kom maar bij Mij

Je mag ook verliezen ELINE: 

https://www.youtube.com/watch?v=xeSBXv2kZ3Q