Wat als ik breek
Wat als ik niet kan zijn wat jij van mij verwacht
Wat als ik niet in het perfecte plaatje pas
Mag ik er dan zijn
Wat als ik faal
Wat als ik niet meer waarmaak waar ik ooit voor stond
Waar ik op hoopte ligt in scherven op de grond
Mag ik er dan zijn
Gister heb ik de deur van Diaconaal ontmoetingscentrum ‘De
Aandacht’ achter me dicht gedaan. De sleutel ingeleverd. Het doet pijn, scherpe
pijn. Hoop, in scherven op de grond. Afscheid van mooie mensen, een mooie
gastvrije plek waar ik een tijdje met veel liefde coördinator van was.
Het is afscheid van meer dan een fijne werkplek. Het is ook
een afscheid van een beeld van mezelf , een beeld van wie ik was, wie ik dacht
te (moeten) zijn en nog zo vaak graag wil zijn. Het is rouw omdat ik dit werk
niet meer kan doen. Rouw omdat ook andere dingen niet (meer) lukken door mijn
autisme en mijn gevoeligheid voor depressie. Ruim 40 jaar lang mijn autisme
camoufleren, mezelf pushen om ‘gewoon’ te functioneren, heeft me uitgeput. Ik
lijd nu onder de negatieve gevolgen die zich hebben opgestapeld in mijn hoofd
en in mijn lichaam.
Ik heb goed afscheid kunnen nemen. Zo voelt het. Ik voel de
pijn maar ook de dankbaarheid voor de jaren dat ik bij de Aandacht werkte. Dankbaarheid
voor mooie mensen, dankbaarheid ook voor de betrokkenheid van vrijwilligers,
bezoekers en bestuursleden ook in de afgelopen 2 jaar waarin ik grotendeels thuis
zat.
Gister afscheid, vandaag is het tijd voor iets nieuws.
Een (nieuwe) blog over mijn ‘nieuwe’ leven. Een leven waarin
ik met veel vallen en opstaan probeer te leven met mezelf, een zoektocht naar
een ‘nieuwe’ Rianne, een zoektocht naar een nieuw evenwicht, dat vaak nog ver te
zoeken is. Een zoektocht naar een leven met minder prikkels, soms in een ‘kleinere’
wereld. Een wereld waarin ik soms mensen teleurstel omdat ik niet meer kan
voldoen aan verwachtingen, niet kom bij een feestje of er niet bij ben op een
belangrijk moment.
Het is een ‘nieuwe’ leven waarmee ik worstel, verdrietig
over wat er niet lukt. Tegelijkertijd is het ook een leven waarin ik wil kiezen
om te waarderen wat er wél is. Er is zoveel wel: grote dingen zoals de liefde
van zoveel mensen om me heen. Kleine dingen bijvoorbeeld vandaag: gewoon even
het contact met twee lieve overburen toen ik bij hen aanbelde om een cake-blik
te lenen.
En mag ik nog mee
Als ik niet snel genoeg
de antwoorden meer weet
Kan ik nog held zijn
als de moed me steeds ontbreekt
Is dat ok
In deze (nieuwe) blog wil ik graag iets van mijn leven delen. Omdat ik hou van schrijven en omdat woorden mij helpen het nieuwe te ontdekken, te begrijpen en te
accepteren. Omdat het helpt om het uit te leggen, in de eerste plaats elke keer
weer aan mezelf. Woorden zoeken helpt in het proces van oefenen om niet aan
mijn eigen (hoge) verwachtingen te hoeven voldoen. Het helpt bij oefenen in ‘held
zijn als de moed me steeds ontbreekt’.
Hopelijk helpt het jou ook.
Je mag ook verliezen
Jij hoeft niet altijd maar sterk te zijn
Zo hard gestreden
Gesmeekt en gebeden
Laat het maar los nu
En kom maar bij Mij
Je mag ook verliezen ELINE:
