Ruimte voor Rust, 40 dagen tijd en mijn smartphone

Rust heeft een positieve klank, toch? … lekker rustig…. lekker uitrusten… vakantiegevoel?

Toch vind ik rust, ruimte voor rust, heel ingewikkeld.

Net als iedereen heb ik rust hard nodig, temeer omdat ik aan het herstellen ben van een autistische burn-out. Maar mijn veeleisende hoofd gunt mezelf vaak weinig rust. Als ik ’s ochtends langer blijf liggen dan mijn kinderen roept mijn hoofd dat ik lui ben. Als ik overdag op de bank zit, hoor ik in mijn hoofd dat het nu mijn eigen schuld is dat ik somber ben, want ik doe niet genoeg mijn best om iets van mijn dag te maken. Als ik activiteiten afzeg omdat ik rust nodig heb, word ik verdrietig omdat ik me alleen voel. Rust nemen leert me voelen hoeveel houvast ik nodig heb om mijn dag door te komen. Hoe stuurloos ik me vaak voel. Hoe moeilijk ik het vind om mezelf te accepteren als ik rust.

Toch leer ik stapje voor stapje ruimte te maken voor rust. Ik leer te herkennen hoe ik eigenlijk tot rust kom. Wat ik nodig heb om te ontprikkelen. Ik leer ik alternatieve rustige activiteiten waar ik van oplaad. En soms begin ik zelfs te genieten van rust.

Een extra uitdaging voor mij is de situatie in wereld. Slecht nieuws over oorlogen en dreiging maken me onrustig. En juist als ik rust nodig heb, als ik overprikkeld op de bank zit, me te moe voel voor iets anders, juist dan heb ik de neiging om mijn telefoon te pakken en te gaan doomscrollen op nos.nl.

Herkenbaar?

Terwijl ik rust nodig heb, voed ik mezelf met nog meer prikkels.

Terwijl ik dit schrijf is het ramadan en 40 dagen-tijd. Een mooie tijd voor extra oefening met rust. Een tijd waarin moslims en christenen vasten. Moslims zijn daarin overigens over het algemeen consciëntieuze als christenen. Ik, als christen, vast dit jaar in ieder geval niet van eten. Ik heb mezelf een andere uitdaging gesteld. Ik oefen deze 40 dagen voor Pasen met nieuw smart phone gedrag. Elke keer als ik thuiskom, hou ik mijn telefoon niet bij me maar stop ik hem in onze ‘oplaad’broek. Een oude kapotte spijkerbroek van mijn zoon die bij ons in de woonkamer hangt en waar onze kinderen hun telefoon ’s nachts in opladen.

En elke keer als ik de neiging heb om mijn telefoon te pakken uit verveling of ongemak probeer ik te oefenen met juist niet naar mijn telefoon grijpen. Elke keer als ik de neiging voel mijn telefoon te pakken, oefen ik met in het nu zijn. Mijn lichaam te voelen, mijn ademhaling, mijn voeten op de vloer. Ik oefen met er gewoon zijn met alles wat ik nu voel, ook als het pijn doet…. en ik oefen met vertrouwen dat God juist in het hier en nu te vinden is, in ruimte voor rust. Oefen je met me mee? 

Ook als je niet gelovig ben kan je misschien oefenen met vertrouwen dat Liefde/Het Goede/Vrede…..niet in de toekomst of in het verleden te vinden is en ook niet op een plek waar je zou willen zijn, maar precies hier waar je nu bent.

Geloof me, dit ‘smart-phone-hier-en-nu- experiment’ lukt me op veel dagen afgelopen week niet goed. Ik vind het echt een hele moeilijke, maar ook een hele waardevolle oefening. Doe je mee; ik kan wel wat medestanders gebruiken?

Op 28 maart tot 4 april is het NVA Austismeweek met het thema Ruimte voor Rust