Wereld Emoji Dag

Elk jaar op 17 juli is het Wereld Emoij Dag; een dag om te vieren dat we niet alleen woorden tot onze beschikking hebben, maar onszelf ook met emojis kunnen uitdrukken. Een dag waarop er jaarlijks nieuwe emojis worden uitgebracht. In de praktijk gebruik ik maar een paar emojis. Waarschijnlijk helpt deze nieuwe Wereld Emoji dag mij niet aan een groter ‘emojie vocabulaire’’.

Zou dat met mijn autisme te maken hebben? En waarom vraag ik me dat eigenlijk ineens af?

Het doet me denken aan iets belangrijks. Iets waar ik me regelmatig over opwind. Het maakt me boos als ik mensen hoor zeggen of ten minste suggereren dat autistische mensen minder voelen, minder emoties hebben, gevoelloos zijn, inleven moeilijk vinden etc..

Natuurlijk, ik weet wel waar deze suggesties en opmerkingen vandaan komen. Ik kan uit ervaring meepraten over hoe lastig ik het als autist vind om, op een goede manier met mijn emoties om te gaan.

Maar het komt wel heel nauw welke woorden je gebruik als je iets wil zeggen over autisme en gevoelens….  Het is maar net hoe je het bekijkt. Wij, autisten, voelen anders, niet minder!  Als je als neurotypisch persoon zegt dat autistische mensen inleven moeilijk vinden, bedoel je dan niet eigenlijk dat je het zelf moeilijk vindt om je in te leven in autistische mensen.

En laat ik een misverstand direct uit de wereld helpen. Mensen met autisme voelen niet minder! Het tegendeel is waar. Mensen met autisme voelen veel, heel veel… zo veel dat ze vaak niet weten wat ze met die gevoelens moeten.

Ikzelf heb al jong geleerd te vluchten voor mijn overweldigende gevoelens door ‘in mijn hoofd te gaan wonen’. Ik kon goed denken over gevoelens en probeerde daarmee mijn (pijnlijke) gevoelens te temmen en te vermijden. Dat is niet aan te raden, want het heeft me heel ziek gemaakt.

Ik ben daarom ook heel dankbaar dat ik nu leer om de gevoelens, die er altijd al waren, de ruimte te geven. Pas nu leer ik echt voelen wat er in mij gebeurt. Ik leer dat ik niet alleen een hoofd ben, maar een heel lichaam ben. Dit zorgt voor pijn (die er nu pas uitkomt). Maar het zorgt ook voor een intense dankbaarheid voor mijn lichaam, mijn gevoelens en hoe het Leven bedoeld is. Soms voel ik me ‘bedrogen’ door de wereld van mijn jeugd waar zo weinig aandacht werd besteed aan lichamelijkheid. En ook later overigens hebben sommige hulpverleners, door met mij alleen te denken en te praten over gevoelens, mij nog verder mijn hoofd ingejaagd.

Daarom is het zo belangrijk dat autistische mensen en mensen om hen heen weten dat autisten mensen niet minder voelen, maar juist intenser. Zo kunnen autistische mensen leren omgaan met hun gevoelige lichaam en geest. Ze hebben inspirerende voorbeelden nodig om zich heen. Mensen die hun leren dat het lichaam ook juist de plek is waar troost en rust te vinden is. Zodat autistische mensen leren dat, hoe overweldigend en beangstigend de wereld soms ook voel, het de moeite waard is om te voelen omdat daar het echte Leven te vinden is. 

En misschien moet ik eens nadenken of ik mijn emoji vocabulaire ter ere van wereld emoij dag toch nog iets verder uit zal uitbreiden. Juist om te laten zien hoe veelkleurig mijn gevoelsleven eruitziet. Gelukkig zijn er ook genoeg emoijs beschikbaar waar het hele lichaam te zien is.

Dit column schreef ik voor iQ Coaches  www.iqcoaches.nl/inspiratie/blogs

Mijn man in Madagaskar - mijn kleine grote wereld

Mijn man is MAF-piloot. Mensen in de orthodox-christelijke bubbel weten dan direct wat ik bedoel. Voor de anderen leg ik het even uit. MAF staat voor Mission Aviation Fellowship. Het is een organisatie die, geïnspireerd door Jezus, wereldwijd, vliegt naar mensen in geïsoleerde gebieden om hulp, hoop en herstel te bieden. De ruim 130 vliegtuigen van MAF vliegen naar gebieden waar weinig of geen toegang is naar onderwijs, gezondheidszorg en andere voorzieningen. MAF vliegt lokale zendelingen maar ook grote ontwikkelingswerkorganisaties zoals USAID.

Op dit moment is mijn man in Madagaskar. Hij vliegt bijvoorbeeld patiënten met een gezwel in hun hals of hun gezicht van Maroantsetra, een kustplaatsje aan de Indische oceaan naar het hospitaalschip van Mercy ships in Toamasina waar ze geopereerd kunnen worden.

Soms verbaas ik me over zijn grote wereld. Hij is in het luchtruim van Madagaskar, beoordeelt het weer.  Hij ontmoet zoveel verschillende mensen. Hij snuift de geuren van het regenwoud op. Ik ben onder de indruk van de bijdrage die hij kan leveren en die groot verschil maakt voor de mensen die hij vliegt. 

En dan denk ik aan mijn kleine wereld, waarin ik dagelijks puzzel met het doseren van prikkels. Waarin de wereld van de Lidl, vlakbij mijn huis, op sommige dagen al te groot is.

Ik denk aan mijn eigen idealen en dromen, jaren geleden, toen ik samen met mijn man en jonge kids verhuisde en in Madagaskar woonde. Het doet nog steeds pijn dat die idealen al snel uit elkaar spatten toen we, door mijn eerste depressie, naar Nederland terug moesten. Terwijl we ons toch door God geroepen voelden om daar bij te dragen aan een rechtvaardigere wereld!

Waar zijn nu mijn dromen en idealen? Gewoon elke dag met energie en levensvreugde opstaan is al een grote droom.

Blijkbaar ben ik vooral geroepen om mezelf dapper door de dag heen te loodsen terwijl anderen zich, voor mijn gevoel, wel kunnen bezighouden met wereldproblemen die mij ook tot op het bot raken.

Soms voelt dat zo beperkt, zo klein.

Maar dat is het niet! 

Steeds meer leer ik dat we geroepen zijn om te leven met dat wat wij hebben gekregen. Soms groot en indrukwekkend. Voor veel anderen is het gewoon trouw zijn, het volle leven leven met wat je gegeven is. Ook als je niet goed mee kan komen, niet kan werken, het dagelijks leven vaak al te veel is.

En eerlijk gezegd kom ik juist bij vrienden en bekenden die net als ik worstelen met psychische kwetsbaarheid echte levenskunst tegen. Dat is niet klein, het is groots! Het dapper zoeken naar manieren om de behoeftes van jezelf en je (neurodiverse) gezinsleden recht te doen terwijl het gewone dagelijks leven zoveel meer moeite kost als mensen van de buitenkant kunnen zien… Weer opstaan en ontbijt maken, terwijl je gister na een paniekaanval ben gaan slapen met oxazepam omdat het leven teveel pijn deed….Beslissen om een dag alleen thuis te blijven om te herstellen, in plaats van meegaan naar een familiefeestje met mensen van wie je ontzettend veel houdt.

Dit is mijn roeping. Hier is het Leven.

….terwijl ik aalbessen eet uit mijn tuin, weer een stukje van de stapel was opvouw, kaartjes schrijf, een praatje maak over de schutting, op tijd medicijnen neem, mijn dochter vasthoud en troost, boeken als cadeautje inpak, met mijn lieve ouders door de regen wandel, een donkere dag verdraag, mijn zoon een knuffel geef, hem van achter zijn game computer vandaan ‘trek’ en naar bed stuur, waterplantjes van mijn schoonzus in de vijver loslaat, boodschappen bij Picnic bestel, een dekentje haak voor mijn nieuwe nichtje, bij mijn zus in de auto zit terwijl we eindeloos praten en het Leven samen delen  ….

En in mijn hart reis ik mee met mijn man. Ik ben trots op hem. Ik reis mee naar Antananarivo, naar het strand van de Indische Oceaan. Ik denk aan die plekken waarvan ik zo vaak heb gedacht dat ik eigenlijk daar had moeten zijn.

Nee, ik mag hier zijn.

En ik realiseer me dat ik, ondanks alles, nu dankbaar ben met mijn kleine grote wereld.