Mijn man is MAF-piloot. Mensen in de orthodox-christelijke bubbel weten dan direct wat ik bedoel. Voor de anderen leg ik het even uit. MAF staat voor Mission Aviation Fellowship. Het is een organisatie die, geïnspireerd door Jezus, wereldwijd, vliegt naar mensen in geïsoleerde gebieden om hulp, hoop en herstel te bieden. De ruim 130 vliegtuigen van MAF vliegen naar gebieden waar weinig of geen toegang is naar onderwijs, gezondheidszorg en andere voorzieningen. MAF vliegt lokale zendelingen maar ook grote ontwikkelingswerkorganisaties zoals USAID.
Op dit moment is mijn man in Madagaskar. Hij vliegt
bijvoorbeeld patiënten met een gezwel in hun hals of hun gezicht van
Maroantsetra, een kustplaatsje aan de Indische oceaan naar het hospitaalschip
van Mercy ships in Toamasina waar ze geopereerd kunnen worden.
Soms verbaas ik me over zijn grote wereld. Hij is in het
luchtruim van Madagaskar, beoordeelt het weer.
Hij ontmoet zoveel verschillende mensen. Hij snuift de geuren van het
regenwoud op. Ik ben onder de indruk van de bijdrage die hij kan leveren en die
groot verschil maakt voor de mensen die hij vliegt.
En dan denk ik aan mijn kleine wereld, waarin ik dagelijks
puzzel met het doseren van prikkels. Waarin de wereld van de Lidl, vlakbij mijn
huis, op sommige dagen al te groot is.
Ik denk aan mijn eigen idealen en dromen, jaren geleden,
toen ik samen met mijn man en jonge kids verhuisde en in Madagaskar woonde. Het
doet nog steeds pijn dat die idealen al snel uit elkaar spatten toen we, door
mijn eerste depressie, naar Nederland terug moesten. Terwijl we ons toch door
God geroepen voelden om daar bij te dragen aan een rechtvaardigere wereld!
Waar zijn nu mijn dromen en idealen? Gewoon elke dag met
energie en levensvreugde opstaan is al een grote droom.
Blijkbaar ben ik vooral geroepen om mezelf dapper door de
dag heen te loodsen terwijl anderen zich, voor mijn gevoel, wel kunnen
bezighouden met wereldproblemen die mij ook tot op het bot raken.
Soms voelt dat zo beperkt, zo klein.
Maar dat is het niet!
Steeds meer leer ik dat we geroepen zijn om te leven met dat
wat wij hebben gekregen. Soms groot en indrukwekkend. Voor veel anderen is het
gewoon trouw zijn, het volle leven leven met wat je gegeven is. Ook als je niet
goed mee kan komen, niet kan werken, het dagelijks leven vaak al te veel is.
En eerlijk gezegd kom ik juist bij vrienden en bekenden die
net als ik worstelen met psychische kwetsbaarheid echte levenskunst tegen. Dat
is niet klein, het is groots! Het dapper zoeken naar manieren om de behoeftes
van jezelf en je (neurodiverse) gezinsleden recht te doen terwijl het gewone
dagelijks leven zoveel meer moeite kost als mensen van de buitenkant kunnen
zien… Weer opstaan en ontbijt maken, terwijl je gister na een paniekaanval ben
gaan slapen met oxazepam omdat het leven teveel pijn deed….Beslissen om een dag
alleen thuis te blijven om te herstellen, in plaats van meegaan naar een
familiefeestje met mensen van wie je ontzettend veel houdt.
Dit is mijn roeping. Hier is het Leven.
….terwijl ik aalbessen eet uit mijn tuin, weer een stukje
van de stapel was opvouw, kaartjes schrijf, een praatje maak over de schutting,
op tijd medicijnen neem, mijn dochter vasthoud en troost, boeken als cadeautje inpak, met mijn lieve ouders door
de regen wandel, een donkere dag verdraag, mijn zoon een knuffel geef, hem van
achter zijn game computer vandaan ‘trek’ en naar bed stuur, waterplantjes van
mijn schoonzus in de vijver loslaat, boodschappen bij Picnic bestel, een
dekentje haak voor mijn nieuwe nichtje, bij mijn zus in de auto zit terwijl we
eindeloos praten en het Leven samen delen
….
En in mijn hart reis ik mee met mijn man. Ik ben trots op
hem. Ik reis mee naar Antananarivo, naar het strand van de Indische Oceaan. Ik
denk aan die plekken waarvan ik zo vaak heb gedacht dat ik eigenlijk daar had
moeten zijn.
Nee, ik mag hier zijn.
En ik realiseer me dat ik, ondanks alles, nu dankbaar ben
met mijn kleine grote wereld.
