Samen verdwalen

Toen ik kind was gingen wij een paar zomers achter elkaar op vakantie naar de Oldemeijer. Een familiecamping bij Harderberg. Ik heb talloze fijne herinneringen aan deze vakanties: zwemmen op de recreatieplas achter de camping, samen zingen in de kantine, vossenjacht op de camping, elke avond poppenkast, talloze ijsjes…  en gezellig samen met mijn zus douchen op één douchemuntje, heel snel, bang dat er nog shampoo in ons haar zat als de douche stopte.

Maar de mooiste herinnering is samen verdwalen met mijn vader. Ik was 8 of 9 jaar. Op een avond ging ik met mijn vader een wandeling maken. In ons gezin met 4 kinderen (en één onderweg) gebeurde er veel en was het soms best druk. Het gebeurde niet vaak dat ik met mijn vader alleen op stap was. Ik genoot alleen al van het gevoel van mogen opblijven. We wandelden het bos in achter de camping. We probeerden zachtjes te doen en herten te zien. 

Als ik mijn ogen dichtdoe kan ik nog het plaatje maken van het bos in het avondlicht waar we samen van genoten.

We wandelden langer dan gepland en op een gegeven moment waren we verdwaald. Ik weet nog dat we samen op een bankje zaten en dat mijn vader zei dat hij niet wist hoe lang het terug lopen was.  Ik weet helemaal niet meer hoe lang het daarna duurde voordat we weer bij de stacaravan waren, ik weet ook niet meer of ik gemopperd heb dat ik geen zin meer had in wandelen. In mijn herinnering is het vooral een mooi moment geworden samen met mijn vader.

Het is niet erg om te verdwalen als je samen met je vader bent. Het is juist speciaal om het samen te beleven. Misschien heb ik wel gemopperd dat het te lang duurde en heeft mijn vader me wel naar huis gepraat met een fantastisch verhaal over de uitvinding van de fiets waarbij ze eerst vierkante wielen uitprobeerden of misschien hebben we samen gezongen?

Het was nog licht toen we thuiskwamen.

Het zou best kunnen dat mijn vader het zich niet eens meer herinnert. Maar ik koester deze herinnering. Het leert me hoe belangrijk het is om kinderen een op een aandacht te geven. Juist rustige kinderen als ik die de neiging hebben om niet op te vallen. Een ‘gewone’ avond kan zomaar een kostbare herinnering worden.  

Maar het verhaal raakt nog iets diepers in mij. In de herinnering zit ook de veiligheid die ik voelde samen met mijn vader. Het is niet erg te verdwalen, als het samen met je vader is. Hij regelt toch wel dat we thuiskomen.

Misschien dat ik dat nu aan het leren ben in mijn (volwassen) leven. Het is niet erg om te verdwalen in het leven, want ik doe het samen met mijn Vader.