Ik ben niet alleen zelf autistisch, ik ben ook gezegend met
vijf vriendinnen met autistische kinderen. En ik heb, niet te vergeten, een zus
en zwager met een autistische zoon van zes.
Het is een voorrecht om de opvoeding van hun autistische kinderen van de zijlijn te zien; de inspanning, de dagelijkse zoektocht om hun kinderen te helpen opgroeien in een overweldigende wereld die hen vaak niet begrijpt.
Mijn zus stuurde me een tijdje geleden een foto van een
shirt van mijn neefje, met een gat bij de boord. Ze typte erbij:
Kapot gebeten... op zijn eerste dag in nieuwe
schoolgebouw...
‘Nee hoor mama, ik vind het niet spannend’.
Het berichtje ontroert mij.
Omdat ik meevoel met mijn neefje. Ik stel me voor hoe hij zich gevoeld moet hebben. Hoe hij heeft rondgelopen….. een brokje spanning die ochtend. Overprikkeld door alle nieuwe indrukken, de onbekende geuren… Hoe hij misschien niet wist waar hij moest beginnen met kijken… hoeveel nieuwe dingen hij allemaal moet verwerken terwijl bijna niemand ziet hoeveel extra inspanning zelfs de ‘gewone’ schooldag al van hem vraagt.
Het ontroert me ook omdat mijn zus niet reageert met frustratie over kapotte kleding. Ze begrijpt wat er achter dat gat in het shirt schuilgaat. Zij kan hem al van jongs af aan leren hoe zijn brein werkt. Ze kan hem leren zichzelf te begrijpen; hem helpen in zijn zoektocht naar wat hij nodig heeft om zijn weg te zoeken door de verwarrende wereld. Dat heeft elk kind met autisme nodig.
Wanneer anderen vertellen over hun zoektocht om hun kinderen te begrijpen, raakt dat altijd iets van binnen. Niet alleen omdat elk kind dit nodig heeft, maar ook omdat het een spiegel voor mezelf is.
Ik zou willen dat ik mezelf eerder zo had leren begrijpen, dat mijn ouders mij hadden kunnen helpen zoals mijn vriendinnen (en hun partners) dat doen. Ik moet nu nog veel inhalen. Zo begripvol als zij hun kinderen begeleiden, zo mag ik ook met mezelf omgaan; met begrip en liefde. Liefde voor het vaak nog angstige autistische meisje in mezelf dat zoveel voelt en zo hard probeert om de verwarrende wereld kloppend te maken.
Dus lieve vriendinnen, lieve zus, met jullie verhalen voeden jullie mij ook een beetje op.
Dank jullie wel, ouders van autistische kinderen, voor jullie inlevingsvermogen, liefde en geduld en voor jullie inspirerende voorbeeld!
Dit column schreef ik voor iQ Coaches n.a.v. Internationale Dag van het Kind www.iqcoaches.nl/inspiratie/blogs
