Vandaag is het nieuwe seizoen weer begonnen. De vakantie is voorbij. Schakelen naar een nieuw seizoen vind ik niet makkelijk. Deze zomer ben ik met mijn gezin naar Noord-Spanje geweest. Op vakantie schreef ik onderstaande verhaal. Ik twijfelde of ik het hier zou posten, omdat ik bang ben dat alleen christenen er iets aan hebben (en ik wil graag schrijven voor zowel (on)gelovigen als zoekers). Maar misschien hoef je geen christen te zijn om iets met dit verhaal te kunnen… Ik ben benieuwd wat het bij je oproept.
Mieres, 18 augustus 2026
Vandaag luisterde ik een podcast over wonderen en
gebedsgenezing[1]. Een mooie
evenwichtige podcast. Hoewel ik het jammer vond dat psychische ziekte vrijwel
helemaal buiten beschouwing werd gelaten. Ik werd getriggerd door een stukje van
het gesprek waarin het ging over het Goddelijke zien in het buitengewone, het
wonder of het bovennatuurlijke. Als je vooral daarin het goddelijke ziet heb je
een probleem, omdat je God dan eigenlijk ‘opsluit’ in een klein stukje van het
leven.
Het doet mij denken aan mijn coach, toen ik me beklaagde over dat ik God kwijt was.
‘Misschien
zoek je op de verkeerde plek’ zei hij.
En vandaag denk ik verwonderd aan twee momenten die me
raakten, waarin ik God heb gezien hier op vakantie in Noord-Spanje.
De eerste was verre van alledaags. We waren deze vakantie op
slechts 2,5 uur rijden van de totale zonsverduistering. Dit konden we niet
laten gaan en daarom stapten we in de auto. Omdat we de dag daarvoor ook op
stap waren geweest en omdat het 36 graden was, had ik al na 5 minuten spijt dat
ik in de auto was gestapt. Ik voelde me overprikkeld en veel te moe… maar dat
is een ander verhaal…. of toch niet, want het maakte mijn aanwezigheid bij de
zonsverduistering verre van vanzelfsprekend.
Aangekomen, zochten we een plekje op een heuvel. We ontdekte
dat we niet de enige waren. Zo’n 50 – 60
Spanjaarden en Fransen zaten al op de heuvel te picknicken toen wij aankwamen.
We genoten van het beeld door onze eclipsbrillen waarbij de sikkel van de zon
steeds kleiner werd. Maar niets had me kunnen voorbereiden op het moment dat het
laatste flintertje zon verdween en je door je eclipsbril niks meer zag. Ik
staarde ademloos over mijn bril heen naar de ring om de verdwenen zon,
buitenaards mooi, allerlei kleuren licht, diamantjes… vlammen. Het duurde een
halve minuut die ik graag had willen vasthouden. Zo’n zeldzaam moment van
schoonheid. En toen er weer een flintertje zon te zien was, en die direct
alweer te verblindend was om in te kijken, toen barstte er een applaus los.
Omdat de verwondering ook gezamenlijk geuit moest worden. Omdat, zo ervaarde ik
het, iedereen leek te voelen dat hier Iemand, veel groter dan wij, voor bedankt
en geëerd moest worden.
Was dit een wonder? Was het bovennatuurlijk? In principe niet!
Het was perfect wetenschappelijk te verklaren. Toch zag ik iets goddelijks,
misschien juist omdat dit volstrekt nutteloze schoonheid was. Want waarom staan
de zon en de maan zo ten opzichte van elkaar dat dit, in zeldzame gevallen
gebeurt? Het had niet gehoeven…
Of wilde God dit graag met ons delen? Genoot Hij samen met
mij en mijn medetoeschouwers van dit schouwspel? Wilde Hij me misschien leren
genieten van schoonheid, ondanks alle lelijkheid in de wereld, ondanks alle
pijn die ik zo graag zou willen oplossen?
Dat brengt me bij mijn tweede moment waarin ik God ontdekte
in Spanje. We bezochten de Kathedraal van Gerona en verwonderden ons over de
overweldigende hoeveelheid religieuze kunst. Wat een schatten uit ruim een decennium
christendom. Prachtig en ook regelmatig bevreemdend. Kitscherig soms, als je
het mij vraagt. Maar superboeiend. Mijn blik werd steeds getrokken door een
beeld van een liggende dode Jezus. Uitgemergeld, zo realistisch beeld gehouwen
dat ik de pijn van de wonden bijna kon voelen. Ik verwonderde me erover hoe vreemd het eigenlijk is, dat dit het beeld is dat in zoveel kerken centraal staat. Een
uitgemergelde, gewonde, dode God.
Blijkbaar zoek ik inderdaad verkeerd als ik God uitsluitend zoek in
gezondheid, of genezing, in vrede, in rust, in schoonheid. Zeker ook daar is
Hij te vinden….
Maar God is blijkbaar te vinden zowel in de pracht van een zonsverduistering als ook in het verval van de dood.
Blijkbaar moet ik daar ook zoeken.
Er zijn christenen die vinden dat ik meer vertrouwen moet
hebben, en dat God me dan geneest, maar misschien is dit wel een zeer
problematische vorm van (klein) geloof.
Want God is overal te vinden.
Net zo goed in mijn tranen als in mijn lach. Net zo goed in
de storm als in de rust, net zo goed in de zon als in de verduistering ervan, net
zo goed in de dood als in het leven, net zo goed in de depressie en het trauma
als in de genezing, net zo goed in de paniek als in de opluchting, net zo goed in
het verlangen als in de vervulling.
Want niets kan mij scheiden van de Liefde van God.
