Wereld Emoji Dag

Elk jaar op 17 juli is het Wereld Emoij Dag; een dag om te vieren dat we niet alleen woorden tot onze beschikking hebben, maar onszelf ook met emojis kunnen uitdrukken. Een dag waarop er jaarlijks nieuwe emojis worden uitgebracht. In de praktijk gebruik ik maar een paar emojis. Waarschijnlijk helpt deze nieuwe Wereld Emoji dag mij niet aan een groter ‘emojie vocabulaire’’.

Zou dat met mijn autisme te maken hebben? En waarom vraag ik me dat eigenlijk ineens af?

Het doet me denken aan iets belangrijks. Iets waar ik me regelmatig over opwind. Het maakt me boos als ik mensen hoor zeggen of ten minste suggereren dat autistische mensen minder voelen, minder emoties hebben, gevoelloos zijn, inleven moeilijk vinden etc..

Natuurlijk, ik weet wel waar deze suggesties en opmerkingen vandaan komen. Ik kan uit ervaring meepraten over hoe lastig ik het als autist vind om, op een goede manier met mijn emoties om te gaan.

Maar het komt wel heel nauw welke woorden je gebruik als je iets wil zeggen over autisme en gevoelens….  Het is maar net hoe je het bekijkt. Wij, autisten, voelen anders, niet minder!  Als je als neurotypisch persoon zegt dat autistische mensen inleven moeilijk vinden, bedoel je dan niet eigenlijk dat je het zelf moeilijk vindt om je in te leven in autistische mensen.

En laat ik een misverstand direct uit de wereld helpen. Mensen met autisme voelen niet minder! Het tegendeel is waar. Mensen met autisme voelen veel, heel veel… zo veel dat ze vaak niet weten wat ze met die gevoelens moeten.

Ikzelf heb al jong geleerd te vluchten voor mijn overweldigende gevoelens door ‘in mijn hoofd te gaan wonen’. Ik kon goed denken over gevoelens en probeerde daarmee mijn (pijnlijke) gevoelens te temmen en te vermijden. Dat is niet aan te raden, want het heeft me heel ziek gemaakt.

Ik ben daarom ook heel dankbaar dat ik nu leer om de gevoelens, die er altijd al waren, de ruimte te geven. Pas nu leer ik echt voelen wat er in mij gebeurt. Ik leer dat ik niet alleen een hoofd ben, maar een heel lichaam ben. Dit zorgt voor pijn (die er nu pas uitkomt). Maar het zorgt ook voor een intense dankbaarheid voor mijn lichaam, mijn gevoelens en hoe het Leven bedoeld is. Soms voel ik me ‘bedrogen’ door de wereld van mijn jeugd waar zo weinig aandacht werd besteed aan lichamelijkheid. En ook later overigens hebben sommige hulpverleners, door met mij alleen te denken en te praten over gevoelens, mij nog verder mijn hoofd ingejaagd.

Daarom is het zo belangrijk dat autistische mensen en mensen om hen heen weten dat autisten mensen niet minder voelen, maar juist intenser. Zo kunnen autistische mensen leren omgaan met hun gevoelige lichaam en geest. Ze hebben inspirerende voorbeelden nodig om zich heen. Mensen die hun leren dat het lichaam ook juist de plek is waar troost en rust te vinden is. Zodat autistische mensen leren dat, hoe overweldigend en beangstigend de wereld soms ook voel, het de moeite waard is om te voelen omdat daar het echte Leven te vinden is. 

En misschien moet ik eens nadenken of ik mijn emoji vocabulaire ter ere van wereld emoij dag toch nog iets verder uit zal uitbreiden. Juist om te laten zien hoe veelkleurig mijn gevoelsleven eruitziet. Gelukkig zijn er ook genoeg emoijs beschikbaar waar het hele lichaam te zien is.

Dit column schreef ik voor iQ Coaches  www.iqcoaches.nl/inspiratie/blogs