Mijn man in Madagaskar - mijn kleine grote wereld

Mijn man is MAF-piloot. Mensen in de orthodox-christelijke bubbel weten dan direct wat ik bedoel. Voor de anderen leg ik het even uit. MAF staat voor Mission Aviation Fellowship. Het is een organisatie die, geïnspireerd door Jezus, wereldwijd, vliegt naar mensen in geïsoleerde gebieden om hulp, hoop en herstel te bieden. De ruim 130 vliegtuigen van MAF vliegen naar gebieden waar weinig of geen toegang is naar onderwijs, gezondheidszorg en andere voorzieningen. MAF vliegt lokale zendelingen maar ook grote ontwikkelingswerkorganisaties zoals USAID.

Op dit moment is mijn man in Madagaskar. Hij vliegt bijvoorbeeld patiënten met een gezwel in hun hals of hun gezicht van Maroantsetra, een kustplaatsje aan de Indische oceaan naar het hospitaalschip van Mercy ships in Toamasina waar ze geopereerd kunnen worden.

Soms verbaas ik me over zijn grote wereld. Hij is in het luchtruim van Madagaskar, beoordeelt het weer.  Hij ontmoet zoveel verschillende mensen. Hij snuift de geuren van het regenwoud op. Ik ben onder de indruk van de bijdrage die hij kan leveren en die groot verschil maakt voor de mensen die hij vliegt. 

En dan denk ik aan mijn kleine wereld, waarin ik dagelijks puzzel met het doseren van prikkels. Waarin de wereld van de Lidl, vlakbij mijn huis, op sommige dagen al te groot is.

Ik denk aan mijn eigen idealen en dromen, jaren geleden, toen ik samen met mijn man en jonge kids verhuisde en in Madagaskar woonde. Het doet nog steeds pijn dat die idealen al snel uit elkaar spatten toen we, door mijn eerste depressie, naar Nederland terug moesten. Terwijl we ons toch door God geroepen voelden om daar bij te dragen aan een rechtvaardigere wereld!

Waar zijn nu mijn dromen en idealen? Gewoon elke dag met energie en levensvreugde opstaan is al een grote droom.

Blijkbaar ben ik vooral geroepen om mezelf dapper door de dag heen te loodsen terwijl anderen zich, voor mijn gevoel, wel kunnen bezighouden met wereldproblemen die mij ook tot op het bot raken.

Soms voelt dat zo beperkt, zo klein.

Maar dat is het niet! 

Steeds meer leer ik dat we geroepen zijn om te leven met dat wat wij hebben gekregen. Soms groot en indrukwekkend. Voor veel anderen is het gewoon trouw zijn, het volle leven leven met wat je gegeven is. Ook als je niet goed mee kan komen, niet kan werken, het dagelijks leven vaak al te veel is.

En eerlijk gezegd kom ik juist bij vrienden en bekenden die net als ik worstelen met psychische kwetsbaarheid echte levenskunst tegen. Dat is niet klein, het is groots! Het dapper zoeken naar manieren om de behoeftes van jezelf en je (neurodiverse) gezinsleden recht te doen terwijl het gewone dagelijks leven zoveel meer moeite kost als mensen van de buitenkant kunnen zien… Weer opstaan en ontbijt maken, terwijl je gister na een paniekaanval ben gaan slapen met oxazepam omdat het leven teveel pijn deed….Beslissen om een dag alleen thuis te blijven om te herstellen, in plaats van meegaan naar een familiefeestje met mensen van wie je ontzettend veel houdt.

Dit is mijn roeping. Hier is het Leven.

….terwijl ik aalbessen eet uit mijn tuin, weer een stukje van de stapel was opvouw, kaartjes schrijf, een praatje maak over de schutting, op tijd medicijnen neem, mijn dochter vasthoud en troost, boeken als cadeautje inpak, met mijn lieve ouders door de regen wandel, een donkere dag verdraag, mijn zoon een knuffel geef, hem van achter zijn game computer vandaan ‘trek’ en naar bed stuur, waterplantjes van mijn schoonzus in de vijver loslaat, boodschappen bij Picnic bestel, een dekentje haak voor mijn nieuwe nichtje, bij mijn zus in de auto zit terwijl we eindeloos praten en het Leven samen delen  ….

En in mijn hart reis ik mee met mijn man. Ik ben trots op hem. Ik reis mee naar Antananarivo, naar het strand van de Indische Oceaan. Ik denk aan die plekken waarvan ik zo vaak heb gedacht dat ik eigenlijk daar had moeten zijn.

Nee, ik mag hier zijn.

En ik realiseer me dat ik, ondanks alles, nu dankbaar ben met mijn kleine grote wereld.